Для людзей за дваццаць пяць Roxette - музыка, пад якую цалаваліся ў постсавецкіх піянерскіх лагерах. Для тых, хто ледзь старэй, гэтыя сверхромантичные шведы, напэўна, асацыююцца з паступова якая апускаецца жалезнай заслонай і звар'яцелым часам канца васьмідзесятых - пачала дзевяностых. Ну а большасць публікі, якая прыйшла ўвечар 12 сакавіка ў "Менск-Арэну", ні перабудовы, ні росквіту дуэта ў свядомым узросце ўжо, натуральна, не заспела. Што, аднак, не замінала гэтай самай публіцы маляваць на шчоках сіне-жоўтыя сцягі і пад гарэлку вызубляць "The Big L" у буфеце.
Мари і Пёр прымусілі публіку чакаць не больш, чым вынікала - мінуць пятнаццаць. Стройная бландынка і непричесанный брунет вітальна ўскінулі рукі перад уступам да "Dressed for Success". З боку танцпляца (дарэчы, размешчанага даволі дзіўна) было спачатку даволі дзіка назіраць за "сядзячым" сектарам перад самай сцэнай - гэтакае уютненькое аморфнае балотца пасярод лесу паднятых рук і швецкіх двуколоров.
Першая бомба разарвалася нечакана хутка - другім нумарам рушыла ўслед "Sleeping in My Car". Трэк, які займаў у Швецыі і Канадзе верхнія радкі чартаў, і пачала разгойдваць зала. Дзіўныя людзі з цэнтральнага сектара нарэшце вось паўставалі з месцаў, пакуль восем з паловай тысяч глотак з задавальненнем гарлапанілі запамінальны і просты прыпеў.
А сцэнай, тым часам, кіравалі ўжо практычна пенсіянеры. І Мари, і Перу ўжо далёка "за", але каго, скажыце, гэта павінна хваляваць, калі "She’s Got Nothing on (But the Radio)", выкананая нейкім цудам захаванымі маладымі і моцнымі галасамі, гучыць так, быццам напісана ў 1992 году, разам з "How Do You Do!"? Дарэчы, пад апошнюю скакаў ужо і цэнтральны сектар. Калі Пёр абвясціў, што цяпер будзе выконвацца "new stuff", стала трохі боязна - а ну як не "ўставіць"? Каму патрэбен "нью стафф", калі ёсць, гэта значыць, ужо была "Sleeping in My Car" і абавязкова павінна быць "Listen to Your Heart"? Аднак жа Пёр Гессле не разгубіў композиторской хваткі - хіты з якія ўгрызаюцца ў вушны канал куплетамі і духоподъемными прыпевамі выходзяць з-пад яго пяра ўсё гэтак жа нязмушана і чапляюць слухача па старой добрай традыцыі - з першых акордаў гітары Гессле.
Трохі скупыя рухі Мари на сцэне з лішкам кампенсаваліся жыўчыкам Пяром і які акампануе складам, што выдавалі цалкам сабе роковый драйв. Зрэшты, вызначэнне "які акампануе склад" у дадзеным выпадку вельмі адносна - большасць музыкаў былі з групай на працягу ўсяго творчага шляху і адказныя за большасць аранжовак. Перабежкі гітарыста Крыстофера Лундквиста з аднаго кута сцэны ў іншай і зусім нагадвалі практыкаванні глэм-рокераў сямідзесятых.
Пасля "Listen to Your Heart", прагучалай на другім бисе, музыкі раскланьваліся мінуць пяць - усё разумелі, што шанцы ўбачыць групу ў Менску зноў не вельмі вось вялікія. Узрост, нажаль, берэт сваё, і альбом Charm School, і сусветны тур - хутчэй, фінальныя акорды ахвотнікаў пагуляць напрыканцы музыкаў. Хоць гэта менавіта той выпадак, калі ва ўласных высновах прыемна будзе памыліцца. Так што Roxette у Менску будуць чакаць ізноў - нягледзячы ні на што.
